Bosh sahifaga
Tasodifiy maqola:
Paynetchi juvon...
O‘sha — 2016 yili, men o‘n to'rt yoshda edim. Qish fasli, yangi yil yaqinlashib kelayotgan edi. Bozorda amakim bilan savdo qilamiz — mevalar, sabzavotlar. Har kuni bir xil ishlar, bir xil odamlar, bir xil suhbatlar. Lekin o'sha kun kayfiyatim boshqacha edi.
Tong izg‘irini bozorni bronza rangga bo'yab turardi. Men yashiklar bilan band edim — olma, nok, uzum. Qo'llarim sovuqdan qotib qolgan, lekin shu kunlar qaroqchi bo'ladi, to'xtab bo'lmaydi.
— Jiyan, mana bu yashiklarni u tomonga olib qo'y, — dedi amakim qo'li bilan narigi tomonga ishora qilib.
Men yashikni ko'tarib, ko'rsatilgan tomonga yurdim. Aynan o'sha payt ko'zim bir do'konga tushdi. Kichkina, oddiy joy — paynet butkasi. Lekin deraza oldida turgan qizga e'tibor bermay iloji yo'q edi.
U yigirma besh-olti yoshlarda ko'rinardi. Bo'yi o'rtacha, tanasi to'liq emas, lekin ayolona — aniq qomadga ega. Qora sochlarini orqaga bog'lab qo'ygan, yuzida engil bo'yanish. Ko'zlari katta, moviyga moyil. Egnida pushti mo‘ynali palto, oyog‘ida qo‘nji baland etik. Hayratlanarlisi uni tizzalari yalang‘och edi. "Sovuqdaya'' degan fikr yarq etib keldiyu, meni etim junjukdi.
U birdan menga qaradi, lablarida tabassum — professional, lekin samimiy.
— Assalomu alaykum, jiyan, nima kerak? — dedi u menga qaragan paytda.
Men biroz dovdirab qoldim. O‘sha payt bo‘yin 160 atrifida, moylovim endi nish urgan, sochim qalin, o‘zimcha Shoxruhxonga taqlidan tarab olardim. Ovozlar do‘rrilagan paytim. Shunga qaramay, ko'pchilik qizlar meni ko'rganlarida qat'iy qarab qo‘yishmasdi, yoki umuman e'tibor bermasdilar. Bu juvon esa ochiq, gaplashardi. Yana meni avvaldan kuzatganini sezdim, chunki bozorda amakimning ko‘plab tanishlari menga ismimni aytmay "jiyan'' deb murajat qilardi.
— Vaalaykum assalom, opa. Shunchaki o'tayotgan edim, — dedim, qandaydir bahona topishga harakat qilib.
— Opa deyapsizmi? — u, kuldi. — Yaxshi, jiyan. Biror narsa kerak bo'lsa aytavering.
Men yashikni qo'yib, unga yaqinroq bordim. Qandaydir turtki bor edi ichimda — bu ayol bilan gaplashishim kerak degan.
— Ismingizni bilsam bo'ladimi? — so'radim men, iloji boricha xushmuomalalik bilan.
— Nigora, — javob berdi u. — Sizniki-chi, jiyan?
— Javohir. Men mana u yerda ishlayman, — dedim, akamning do'koniga ishora qilib.
U bilaman qabilida, jilmayib qosh uchurib qo‘ydi. Biz biroz gaplashdik — oddiy, kundalik mavzularda. Lekin suhbat davomida men uning ko'zlarida nimanidir his qildim. Bu shunchaki mehribonlik emas edi. Bu qandaydir... qiziquvchanlik edi.
Shu kuni tushdan keyin amakim menga dam olishga ruxsat berdi. Men to'g'ridan-to'g'ri Nigoraning do'koniga qaytdim. U mijozlar bilan band edi, lekin meni ko'rganida tabassum qildi. Uni yaqindan kuzatdim, uning bejirim quloqlaridagi sirg‘alari yuzini yanada ochgan bo‘lsa, sochiga taqib olgan bantikcha unga beg‘uborlik berardi.
— Yana keldingizmi, jiyan? — dedi u, mijozlardan bo‘shagandan keyin.
— Ha, opa. Sizning do'koningiz juda yoqimli, — dedim
O‘sha — 2016 yili, men o‘n to'rt yoshda edim. Qish fasli, yangi yil yaqinlashib kelayotgan edi. Bozorda amakim bilan savdo qilamiz — mevalar, sabzavotlar. Har kuni bir xil ishlar, bir xil odamlar, bir xil suhbatlar. Lekin o'sha kun kayfiyatim boshqacha edi.
Tong izg‘irini bozorni bronza rangga bo'yab turardi. Men yashiklar bilan band edim — olma, nok, uzum. Qo'llarim sovuqdan qotib qolgan, lekin shu kunlar qaroqchi bo'ladi, to'xtab bo'lmaydi.
— Jiyan, mana bu yashiklarni u tomonga olib qo'y, — dedi amakim qo'li bilan narigi tomonga ishora qilib.
Men yashikni ko'tarib, ko'rsatilgan tomonga yurdim. Aynan o'sha payt ko'zim bir do'konga tushdi. Kichkina, oddiy joy — paynet butkasi. Lekin deraza oldida turgan qizga e'tibor bermay iloji yo'q edi.
U yigirma besh-olti yoshlarda ko'rinardi. Bo'yi o'rtacha, tanasi to'liq emas, lekin ayolona — aniq qomadga ega. Qora sochlarini orqaga bog'lab qo'ygan, yuzida engil bo'yanish. Ko'zlari katta, moviyga moyil. Egnida pushti mo‘ynali palto, oyog‘ida qo‘nji baland etik. Hayratlanarlisi uni tizzalari yalang‘och edi. "Sovuqdaya'' degan fikr yarq etib keldiyu, meni etim junjukdi.
U birdan menga qaradi, lablarida tabassum — professional, lekin samimiy.
— Assalomu alaykum, jiyan, nima kerak? — dedi u menga qaragan paytda.
Men biroz dovdirab qoldim. O‘sha payt bo‘yin 160 atrifida, moylovim endi nish urgan, sochim qalin, o‘zimcha Shoxruhxonga taqlidan tarab olardim. Ovozlar do‘rrilagan paytim. Shunga qaramay, ko'pchilik qizlar meni ko'rganlarida qat'iy qarab qo‘yishmasdi, yoki umuman e'tibor bermasdilar. Bu juvon esa ochiq, gaplashardi. Yana meni avvaldan kuzatganini sezdim, chunki bozorda amakimning ko‘plab tanishlari menga ismimni aytmay "jiyan'' deb murajat qilardi.
— Vaalaykum assalom, opa. Shunchaki o'tayotgan edim, — dedim, qandaydir bahona topishga harakat qilib.
— Opa deyapsizmi? — u, kuldi. — Yaxshi, jiyan. Biror narsa kerak bo'lsa aytavering.
Men yashikni qo'yib, unga yaqinroq bordim. Qandaydir turtki bor edi ichimda — bu ayol bilan gaplashishim kerak degan.
— Ismingizni bilsam bo'ladimi? — so'radim men, iloji boricha xushmuomalalik bilan.
— Nigora, — javob berdi u. — Sizniki-chi, jiyan?
— Javohir. Men mana u yerda ishlayman, — dedim, akamning do'koniga ishora qilib.
U bilaman qabilida, jilmayib qosh uchurib qo‘ydi. Biz biroz gaplashdik — oddiy, kundalik mavzularda. Lekin suhbat davomida men uning ko'zlarida nimanidir his qildim. Bu shunchaki mehribonlik emas edi. Bu qandaydir... qiziquvchanlik edi.
Shu kuni tushdan keyin amakim menga dam olishga ruxsat berdi. Men to'g'ridan-to'g'ri Nigoraning do'koniga qaytdim. U mijozlar bilan band edi, lekin meni ko'rganida tabassum qildi. Uni yaqindan kuzatdim, uning bejirim quloqlaridagi sirg‘alari yuzini yanada ochgan bo‘lsa, sochiga taqib olgan bantikcha unga beg‘uborlik berardi.
— Yana keldingizmi, jiyan? — dedi u, mijozlardan bo‘shagandan keyin.
— Ha, opa. Sizning do'koningiz juda yoqimli, — dedim
РЕКЛАМА
0 / 10
